Na današnji dan, 16. aprila 1346. godine, u Skoplju, dogodio se jedan od najznačajnijih trenutaka u srednjovekovnoj istoriji Srbije – krunisanje Stefana Dušana za cara i proglašenje Srpske crkve za patrijaršiju.
Dotadašnji srpski kralj iz dinastije Nemanjića, poznat i kao Dušan Silni, na velikom državnom i crkvenom saboru uzdignut je na rang cara Srba i Grka. Ovim činom Srbija je dostigla vrhunac svoje teritorijalne moći i političkog uticaja, prostirući se na prostoru današnje Srbije, Severne Makedonije, Grčke, Albanije i Bugarske.
Istovremeno, Srpska arhiepiskopija uzdignuta je na rang patrijaršije, čime je učvršćena samostalnost i značaj Srpske pravoslavne crkve. Za prvog patrijarha izabran je Joanikije II, dotadašnji arhiepiskop, koji je upravo i krunisao Dušana za cara.
Ovaj istorijski događaj imao je ogroman značaj kako za državnu, tako i za crkvenu organizaciju. Uvođenjem carstva, Srbija je jasno iskazala svoje ambicije da bude naslednik vizantijske tradicije na Balkanu, dok je osnivanje patrijaršije predstavljalo važan korak ka jačanju duhovne i institucionalne nezavisnosti.
Vladavina cara Dušana ostala je upamćena i po donošenju Dušanovog zakonika, jednog od najvažnijih pravnih akata srednjeg veka u ovom delu Evrope, koji je uredio brojne oblasti društvenog i državnog života.
Obeležavanje ovog datuma prilika je da se podsetimo perioda kada je srednjovekovna Srbija bila među najmoćnijim državama jugoistočne Evrope, ali i da sagledamo istorijsko nasleđe koje i danas ima značajan uticaj na nacionalni identitet i kulturu.
