Na današnji dan 313. godine, rimski car Konstantin Veliki izdao je Milanski edikt, jedan od najznačajnijih dokumenata u istoriji Evrope i hrišćanstva.
Ovim ediktom, koji je donet u saradnji sa carem Licinijem, hrišćanstvo je dobilo slobodu ispovedanja u okviru Rimskog carstva. Time je okončan višedecenijski period progona hrišćana i omogućeno im je da svoju veru praktikuju javno i bez straha od represije.
Milanski edikt nije samo legalizovao hrišćanstvo, već je uspostavio i princip verske tolerancije, garantujući slobodu veroispovesti svim građanima carstva. Takođe, hrišćanima je vraćena imovina koja im je prethodno bila oduzeta tokom progona.
Ovaj istorijski trenutak predstavlja prekretnicu koja je u velikoj meri uticala na dalji razvoj evropske civilizacije. U narednim decenijama, hrišćanstvo je od progonjene religije postalo dominantna vera u carstvu, što je kulminiralo njegovim proglašenjem za državnu religiju krajem 4. veka.
Nasleđe Milanskog edikta i danas se ogleda u ideji verskih sloboda i tolerancije, kao jednom od temelja savremenih društava.
