Jedan od najtragičnijih događaja u istoriji srpskog naroda i Balkana dogodio se na današnji dan, 26. septembra 1371. godine – Bitka na Marici, poznata i kao Bitka kod Černomena (današnji Ormenio u Grčkoj). Ova bitka označila je nagli prelom u borbi protiv osmanskog širenja i dugoročno odredila sudbinu srpskih i vizantijskih zemalja.
Srpsku vojsku predvodila su braća Vukašin i Uglješa Mrnjavčević, tada najmoćniji velikaši na jugu Balkana. Vukašin je bio kralj i savladar cara Uroša, dok je Uglješa nosio titulu despota i upravljao Serom i oblastima u Makedoniji. Svesni rastuće pretnje Osmanlija, odlučili su da ih presretnu i zaustave pre nego što se osnaže na evropskom tlu. Okupili su snažnu vojsku, koju hronike procenjuju na više desetina hiljada vojnika, i krenuli u pohod prema Jedrenu, tadašnjoj prestonici Osmanlijskog carstva u Evropi.
Međutim, turski vojskovođa Lala-šahin paša odlučio se za lukavu taktiku. Umesto otvorenog sukoba, Osmanlije su noću, 26. septembra, iznenada napale srpski logor na obali reke Marice. Nespremna i zatečena vojska Mrnjavčevića doživela je težak poraz – nastala je panika i beg, a mnogi su vojnici potopljeni u reci. U samom boju poginuli su i Vukašin i Uglješa, što je dodatno oslabio politički i vojni otpor srpskih zemalja.
Posledice bitke bile su ogromne. Srpski jug je ostao bez zaštite i snažnog vođstva, dok su Osmanlije, osokoljene pobedom, otvorile sebi put ka daljem osvajanju Balkana. Već do kraja 14. veka, značajan deo makedonskih i srpskih teritorija pao je pod tursku vlast. Istoričari danas sagledavaju Maricu kao trenutak kada je propuštena prilika da se udruženim snagama balkanskih država zaustavi prodor Osmanskog carstva.
Bitka na Marici ostala je zapamćena i u narodnom predanju, sažeta u stihu: “Sve ote Turčin, što je bilo srpsko, na Marici kod Černomena”. Ona i danas stoji kao opomena o opasnostima nesloge, pogrešnih procena i potcenjivanja neprijatelja.
