Srpska pravoslavna crkva i vernici danas, 15. februara, obeležavaju Sretenje Gospodnje, jedan od velikih hrišćanskih praznika koji se slavi četrdeset dana nakon Božića. Ovaj dan posvećen je uspomeni na događaj kada je Presveta Bogorodica donela malog Isusa Hrista u jerusalimski hram, gde ga je dočekao starac Simeon Bogoprimac.
Prema jevanđeljskom predanju, Simeon je, po nadahnuću Duha Svetoga, prepoznao u detetu Mesiju – Spasitelja sveta. Taj susret Starog i Novog zaveta, čoveka i Boga, dao je prazniku ime “Sretenje”, što znači susret.
Običaji i verovanja
Sretenje je u crkvenom kalendaru obeleženo crvenim slovom i prati ga bogosluženje u hramovima širom Srbije. Na ovaj dan u crkvama se osvećuju sveće, koje vernici nose kućama i čuvaju kao simbol svetlosti, vere i zaštite. Smatra se da osvećena sretenjska sveća štiti dom od nevolja, bolesti i nepogoda, te se pali u posebnim trenucima – tokom oluja, bolesti ili velikih porodičnih iskušenja.
U narodnom verovanju, Sretenje je i svojevrsna prekretnica između zime i proleća. Postoji poznato predanje da se na ovaj dan “susreću zima i leto”. Ako je dan sunčan, veruje se da će zima još potrajati, dok oblačno vreme nagoveštava skori dolazak proleća. Ova simbolika dodatno naglašava ideju susreta i promene.
U mnogim krajevima Srbije praznik se obeležava u porodičnom okruženju, uz svečani ručak i odlazak u crkvu, a vernici nastoje da dan provedu u miru, molitvi i sabranosti.
I Dan državnosti Srbije
Sretenje ima i poseban značaj u savremenoj istoriji Srbije. Na današnji dan 1804. godine podignut je Prvi srpski ustanak u Orašcu, čime je započela borba za oslobođenje od osmanske vlasti. Takođe, 1835. godine donet je Sretenjski ustav, jedan od najmodernijih ustava tog vremena u Evropi.
Zbog toga se 15. februar u Srbiji obeležava i kao Dan državnosti, u znak sećanja na početke moderne srpske države i borbu za slobodu i ustavnost.
Sretenje Gospodnje tako u sebi objedinjuje duboku duhovnu poruku susreta i nade, ali i snažan istorijski i državni značaj za srpski narod.
