Danas se obeležava Đurđevdan, jedan od najznačajnijih i najrasprostranjenijih praznika u srpskom narodu, posvećen Svetom Georgiju, velikomučeniku i pobedonoscu.
Đurđevdan se slavi 6. maja po gregorijanskom kalendaru i zauzima posebno mesto u pravoslavnoj tradiciji, ali i u narodnim običajima koji su se vekovima prenosili s kolena na koleno. Smatra se praznikom koji označava dolazak proleća, buđenje prirode i početak novog životnog ciklusa.
Prema verovanju, Sveti Georgije bio je rimski vojnik koji je stradao zbog svoje hrišćanske vere, a u narodu je ostao upamćen kao zaštitnik slabih i simbol borbe dobra protiv zla. Njegov kult duboko je ukorenjen u srpskoj tradiciji, gde se Đurđevdan često slavi kao krsna slava u mnogim domaćinstvima.
Brojni običaji vezani su za ovaj praznik. Uoči Đurđevdana pletu se venčići od lekovitog bilja i cveća, koji se kače na kapije i kuće kao simbol zdravlja i zaštite. Rano jutro na Đurđevdan mnogi započinju umivanjem vodom u koju je potopljeno cveće, verujući da to donosi zdravlje i lepotu tokom cele godine.
Takođe, ovaj praznik prate i brojni narodni običaji u vezi sa stokom i poljoprivredom, jer se smatra početkom letnje sezone ispaše i radova u prirodi.
Đurđevdan je i praznik zajedništva, kada se porodice okupljaju, obeležavaju svoju slavu i čuvaju tradiciju. Upravo spoj vere, običaja i prirode čini ovaj dan jednim od najlepših i najživopisnijih u kalendaru srpskih praznika.
